Siux Electra Pro 26 - Technische Review
De Electra Pro is het racket van Franco Stupaczuk en zit binnen de Siux-lijn van 2026 op een interessante plek, harder dan de allroundmodellen en minder extreem dan de Fenix Pro. Op papier is dat het klassieke middengebied waar veel rackets sneuvelen, omdat ze het uiteindelijk geen van beide goed doen. Hier gebeurt dat niet, en de reden is de combinatie van een harde kern met een vorm die dat weer temt. De korte conclusie vooraf: dit is een aanvalsracket met een gematigde druppelvorm die je helpt de rally gaande te houden.
Wat de weegschaal zegt
Een getest exemplaar komt op 370 gram uit de doos, bij een balanspunt van 26,5 centimeter. De fabrieksopgave is 355 tot 375 gram, dus dit exemplaar zit aan de bovenkant van het bereik. Siux levert dat hele bereik ook daadwerkelijk uit, dus wat jij in handen krijgt kan twintig gram lichter zijn dan wat hier gewogen is.
Dat maakt de vergelijking met andere rackets minder betrouwbaar dan hij lijkt. Bij een spreiding van twintig gram binnen dezelfde modelnaam is het verschil tussen twee Electra Pro's groter dan het verschil tussen een Electra Pro en het buurmodel. Lees je ergens dat dit racket verrassend wendbaar is voor de power die het levert, dan klopt dat waarschijnlijk voor dat ene exemplaar. Vraag bij aanschaf in de winkel om het gewicht, of weeg zelf. En bijsturen kan altijd nog, want met de ShockOut-dempers heb je een eenvoudige manier om gewicht en balans bij te sturen.
De kern: EVA Hard
De Electra Pro heeft een harde EVA-kern, en die kern bepaalt het karakter van dit racket meer dan de vorm. Een harde kern vervormt minder bij impact, dus de bal blijft korter op het blad liggen. Dat levert een droge, directe respons op en een snelle balafgifte zodra je zelf snelheid maakt. De keerzijde komt uit dezelfde eigenschap, wat weinig vervormt geeft ook weinig terug, dus bij een passieve of gehaaste slag krijg je precies terug wat je erin stopt.
Het blad, en waarom het aantal K's minder zegt dan de doos suggereert
Het blad bestaat uit 12K carbon. Dat K-getal zegt hoeveel duizend filamenten er in een bundel zitten, en verder niets. Hoe stijf het laminaat uiteindelijk wordt, hangt af van de weefrichting, het aantal lagen, de harsverhouding en de manier waarop het blad op het frame is opgebouwd. Een 3K-blad kan daardoor stijver uitvallen dan een 15K-blad, en binnen dezelfde opbouw kan het net andersom liggen. Het cijfer voorspelt de richting niet.
Wat je wel kunt vaststellen is wat je voelt, en dat is hier een stijf, weinig meegevend blad dat de hardheid van de kern versterkt in plaats van compenseert.
Bladvorm en balanspunt
De Electra Pro heeft een druppelvorm die licht is afgerond aan de kop. Daarmee ligt de sweetspot hoger dan bij een ronde bladvorm, maar duidelijk lager dan bij een diamantvorm. In de praktijk krijg je een raakzone die iets boven het midden van het blad zit en die zich naar beneden toe redelijk uitstrekt. Dat verklaart waarom dit racket zich in de rally beter houdt dan zijn kern doet vermoeden.
Bij 26,5 centimeter op 370 gram moet je dit alleen niet meer als een middenbalansracket behandelen. Op papier zit 26,5 centimeter midden op de schaal, maar die schaal gaat uit van een racket van rond de 360 gram. Tien gram extra, verdeeld over hetzelfde blad, tilt het swinggewicht op zonder dat het balanspunt ook maar een millimeter beweegt. Dat is precies waarom je balanspunt en gewicht altijd samen moet lezen.
Tunen met de dempers
Siux levert de rackets niet meer af fabriek met ShockOut-dempers in het blad. Jammer, want het zijn de rubberen dopjes die je in de gaten van het vlak drukt, en ze zijn los verkrijgbaar. Ze dienen twee doelen tegelijk. Het eerste is demping, ze halen een deel van de trilling uit het blad en dat scheelt in de arm. Het tweede is afstelling, en daar wordt te weinig gebruik van gemaakt. Met 0,9 gram per stuk verandert een enkele demper je totaalgewicht nauwelijks, maar het gaat ook niet om het gewicht. Het gaat om waar dat gewicht zit. Massa die je hoog in het blad plaatst, staat verder van je pols af, en de bijdrage aan het swinggewicht loopt op met het kwadraat van die afstand. Een halve gram bovenin telt in de zwaai dus zwaarder mee dan dezelfde halve gram vlak boven de hartlijn.